Ironman Zurich

Prachtig. Ik ben een Ironman en daar mag ik een beetje fier op zijn, vind ik. 10 uur en 31 minuten zwoegen en afzien in het water en over de wegen in en rond Zürich bezorgden me een geweldig gevoel. Lees hieronder het relaas van de extreemste dag uit mijn leven.

 

Eerst even schetsen hoe het allemaal begon. Twee jaar geleden stelde ik na jaren van competitie mountainbike voor mezelf een nieuw doel: ooit eens een Ironman uitdoen. Een zorgvuldig stappenplan gespreid over twee jaar werd uitgetekend. Eén groot probleem: het zwemmen. Ik kon op dat moment niet eens deftig 100m crawl zwemmen. Hoe gingen we dat oplossen? Met veel werk natuurlijk.

Mijn eerste jaar besteedde ik vooral veel aandacht aan het zwemmen, maar ondertussen moest ik mijn loopinhoud stelselmatig naar een hoger niveau brengen. Het fietsen zette ik even op een lager pitje, ervan uitgaande dat dit wel goed zou komen. Ik mijn eerste jaar als triatleet leerde ik enorm veel bij, maar liep ik ook vaak ontgoochelingen op. Ik moest op korte tijd twee nieuwe sporten onder de knie krijgen en erg snel veel ervaring opdoen. Na mijn eerste jaar had ik het gevoel dat het me moest lukken om een Ironman mee te doen. Ik koos voor Zurich omwille van het lastige fietsparours en het goede moment op de kalender: in het midden van de grote vakantie.

In mijn opbouw kon ik met de Hel van Kasterlee en de marathon van Antwerpen nog enkele leuke wedstrijden opnemen die mij ervaring moesten bijbrengen in het halen van mijn doel: finishen in een Ironman. Een jaar lang leefde ik enorm voor mij sport. Zodat ik achteraf nooit het gevoel zou hebben dat ik er niet genoeg voor zou gedaan hebben. Ik leefde een jaar lang toe naar die Ironman en sloeg geen enkele training over.

Vorige week was het eindelijk zo ver en kon ik afzakken naar Zurich. Ik was al een maand lang erg nerveus en hoe dichter ik bij de grote dag kwam, hoe moeilijker het mentaal werd. Wat als ik niet finish? Ik trainde echt enorm hard en zou niet weten wat ik dan nog meer zou kunnen doen? De vragen spookten door mijn hoofd en ik had er geen antwoord op.

Tijdens met trip werd ik vergezeld door mijn vrouw Kitty en mijn schoenbroers Wim en Ken. Deze mix van personen zorgde voor ideale en ontspannen dagen voor de wedstrijd. Eens daar aangekomen werden we volledig opgenomen in de sfeer in het Ironmandorp. In het mountainbike maakte ik dergelijk event nooit mee. De dagen voordien waren echt leuk met het verkennen van de omloop. Ik leefde ontspannen, maar gefocust toe naar deze dag.

 

En dan was het zover. 27 juli om 4.00u in de ochtend ging de wekker en was het eindelijk Ironman time ( 3,8 km zwemmen, 180km tijdrijden en afsluiten met een 42,2 km lopen). Al mijn materiaal stond al klaar in de wisselzone. Mijn enige opdracht die ochtend was genoeg eten en een laatste materiaal-check uitvoeren. Bij de zwemstart stond ik daar tussen 2650 andere deelnemers. Elk voor hun grote dag en elk voor hun eigen doel. De sfeer was enorm en de zwemstart best eng. Ik koos ervoor aan de zijkant van het pak te zwemmen om wat minder gewoel om me heen te hebben. Ik had me voorgenomen om rustig te zwemmen en vooral niet te gek te doen. Ik kwam na 1u10 uit het water en daarmee kon ik best leven.

180km tijdrijden dan. De eerste 30km van het parcours waren vlak richting de rand van de bergen. Hier maakte ik een fout door niet te durven aansluiten in een groepje. In een Ironman moet je op 10 meter achter je voorligger rijden. Ik hield mij hier erg strikt aan om zeker geen kaart of diskwalificatie op te lopen, maar het was ongelooflijk hoeveel groepen volledige peletons mij voorbij reden. Ik verloor veel energie en reed traag. In de heuvels nadien kwam ik meer tot mijn recht. Maar tijdens het fietsen was het opnieuw gestart met regenen en had ik het echt koud. Mijn benen voelden niet zo goed aan door de koude. Op het einde van de eerste ronde moesten we Heartbreak Hill oprijden. Een zalige ervaring waar je echt klimt zoals je ziet op cols in de tour. Mijn eerste fietsronde was dus eerder behouden. In de tweede ronde sloot ik wel aan bij een fietsgroep, maar reed ik steeds achteraan. Ik verbruikte duidelijk minder energie en reed sneller … Weer een belangrijke les geleerd. Het was ondertussen gestopt met regen en de benen voelden wat beter aan. Ik bleef steeds goed eten en drinken en bleef op schema om de finish te halen. Tijdens het fietsen kon ik rekenen op de steun van Wim en Ken die onderweg op een berg stonden te supporteren. Even melden dat Ken de fietspech die dag op zich nam en liefst drie keer plat reed! Er kwam zelfs een scheidrechter hen een rode kaart geven omdat ze technische assistentie zouden gekregen hebben onderweg, terwijl ze niet deelnamen J In de aankomst zone kon ik dan weer rekenen op de steun van Kitty. Na een kleine dipje op de laatse berg reed ik de wissel in om te beginnen aan mijn loopmarathon.

Mijn einddoel kwam steeds dichterbij. Maar een marathon mag je nooit onderschatten en zeker niet als je het effect niet kent na 3,8km zwemmen 180km fietsen. Ik begon aan mijn eerste loopronde van een dikke 10 kilometer. Ik kwam goed in mijn ritme en liep naar mijn idee vrij gemakkelijk. Ik sprak mezelf voortdurend in om rustig te blijven, want het was nog enorm lang. Het was zaak om onderweg steeds goed water te drinken en voldoede gels te nemen. De omloop was toch lastig met veel draaien en keren en verschillende lastige soorten van ondergrond. Het was wel aandoenlijk: onderweg kreeg je zoveel aanmoedigingen en support van mensen die je niet kent… Dat alleen al geeft een Ironman een zeer speciaal gevoel. Bij het ingaan van de tweede ronde voelde me nog vrij goed en kon ik nog een redelijk strak tempo lopen. Ik stak nog steeds anderen voorbij. Maar rond kilomter 27 begon het zwaar te worden. Lage rugpijn speelde me grote parten en ik had bang dat er iets zou kunnen inschieten. De finish halen was het doel en dus moest ik vertragen. De laatste ronde werd een ware hel waar ik mezelf moest oppeppen om te blijven lopen. Ik haalde nog amper 10km/u en zag zo hard af… Mijn lichaam wilde zo graag wandelen, maar ik zette door want ik wilde de finish halen zonder te wandelen. Ik liep echt een slechte marathon, maar ik kon niet sneller. Maar stilletjes rook ik de finish …

Na 10u31 mijn traagste tijd die ik in gedachten had, kwam ik over de eindstreep maar eigenlijk kon mij dat totaal niet schelen. Ik was een Ironman en daar droomde ik 2 jaar lang van. Ik heb hier erg hard voor gewerkt en was dan ook super blij.

http://www.ironman.com/triathlon/coverage/athlete-tracker.aspx?race=switzerland&y=2014#axzz38w0AGDOq

Na de finish was ik twee uur heel slecht. Ik geraakte nog amper aan mijn hotel en mijn maag kon niets meer verdragen na een dag van overdaad in repen en gels met sportdrank. Wanneer ik terug wat fit was, besloten we terug naar de aankomst te gaan om de laatste deelnemers over de finish te roepen. Kitty, Wim en Ken sloten een voor mijn onvergetelijke vier dagen Zürich af. Alles stond deze dagen in teken van mij en ze hebben me zo hard geholpen.

Ik kan nu terugblikken op een droom die ik kon waarmaken. Twee jaar hard werken was voor mij de moeite waard. Ik moet enorm veel mensen bedanken die mij geholpen hebben of mee hebben getraind. Veel mensen die ik vaak heb moeten ontgoochelen omdat ik met mijn eigen ding bezig was. Na school direct vertrekken om nog aan mijn trainingen te kunnen beginnen. Trainen kwam een jaar lang op de eerste plaats om mijn droom waar te kunnen maken. Nu ben ik een Ironman en mag het allemaal een beetje minder. Ik blijf triatleet maar de doelen voor de komende jaren moet ik nog uitwerken. Mijn tijd verbeteren op de Ironman zal niet voor de komende jaren zijn, ook al weet ik dat dit mogelijk is.

Toen ik thuiskwam was het feest compleet met een spandoek “ proficiat Ironman”. Een heerlijk en onbeschrijfelijk gevoel! Thanks … Nu tijd voor rust!

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Wouter. Voeg de link toe aan uw favorieten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *