Wim (Wivali)
Wouter (WIWObiker)
Na mijn val in Duitsland ben ik zondag opgenomen in het ziekenhuis in Malle met inwendige ontstekingen. Een 48 u kuur zou al veel moeten verbeteren. Maar dit is jammer genoeg niet gelukt. Ze gaan nu een nieuwe kuur starten zodat ik hopelijk snel verlost ben van de infectie en ik eindelijk weer naar huis kan. Ondertussen lig ik hier vanaf zondag en weet ik niet wanneer ik naar huis kan …..
Gisteren moest ik noodgedwongen de Transschwarzwald verlaten. Ik maakte een zware val in een afdaling tegen zeer hoge snelheid. Ik werd afgevoerd naar het ziekenhuis waar ze een erg diepe wonde moesten opereren. Verder rijden was geen optie meer … Zwaar ontgoocheld kwam ik deze nacht aan in België en kan ik rustig herstellen van de wondes en kneuzingen. Seizoen 2011 is afgelopen !
Vandaag stond er volgens ons een relatief makkelijke etappe op het programma. Er werden enkele mooie single trails aangekondigd op de 66 km lange etappe. Deze morgen brandde de zon al erg hard dus voldoende drinken was de boodschap. We moesten in startbox B starten. De start was lastig omdat het steil bergop ging. Nadien kwamen we in een grote groep terrecht waar er goed werd doorgereden. Af en toe een beetje eng om in zulke grote groep te dalen met snelheden ver boven de 60 km/u. Even later liep het mis bij mij en ik dook een metertje de ravijn in. Met wat schrik en schaafwonde kom ik er goed vanaf want het was bijna gedaan in deze Transschwarzwald.
Vandaag reden Stijn en ik onze eerste rit. Na kennis te maken met de andere Belgen en een weddenschap met veldrijder Bart Aernouts ( als hij wint krijg ik zijn truike ) konden we vertrekken. De rit was bijzonder snel en het tempo lag super hoog. De omgeving is heel mooi en het was echt genieten ! Stijn en ik zijn een goed duo en trekken aardig onze plan.
Hier is het dan, mijn eerste zelfgeschreven bericht sinds mijn ongeval op 10 juli. Het wordt met de volle tien vingers getypt, ik zit gewoon aan tafel met mijn laptop op een gewone stoel…
Maar… het had anders kunnen zijn en de dokters hadden het ook veel erger gevreesd in het begin. Lees meer
De toestand van Wim is zo spectaculair snel verbeterd dat hij vandaag uit het ziekenhuis ontslagen werd! Voor hij vertrok, moesten we nog even bij de dokter op gesprek. De taak die ik opgelegd kreeg, is op z’n minst een uitdaging te noemen: er moet de komende weken permanent toezicht zijn bij Wim én ik moet ervoor zorgen dat hij zich héél héél rustig houdt.
Na deze lastige weken trainde ik amper. Maar dit weekend nam ik deel aan een wegkoers in mijn nieuw dorp Rijkevorsel. Ik reed nooit een wegkoers dus wist niet goed wat ik moest verwachten.
Het afbouwen van de epilepsie-medicatie verloopt goed; Wim zijn arm begint in elk geval voorlopig toch niet opnieuw te trillen.
Afgelopen nacht was er op de ‘medium care’ zoveel gekreun en gekerm van andere patiënten dat Wim (voor de zoveelste nacht op rij) geen oog dicht deed. Eigenlijk was het nog te vroeg om hem op een eigen kamer te leggen, maar de verpleging zag ook wel in dat ‘t zo niet verder kon en verhuisde hem naar een rustiger plekje. ‘t Was vanmiddag duidelijk aan zijn fysiek te zien dat hij al wat meer geslapen had en ook de hoofdpijn leek nu wat draaglijker.
Er is niet zoveel meer nieuws te melden vandaag.
Wim had de hele dag door hevige hoofdpijn, maar verder was zijn toestand vergelijkbaar met gisteren. Er werd een nieuwe EEG gemaakt waarop wel ‘iets’ te zien is, maar eigenlijk weet de neuroloog nog steeds niet met zekerheid of het om epilepsie gaat. Het getril in zijn arm zou ook kunnen komen door een letsel in zijn nek of rug. Dat kunnen ze pas vrijdag zien op een MRI. In afwachting daarvan krijgt Wim nog steeds medicatie om epilepsie te onderdrukken.
